ڪيڏو مشڪل آ من اندر جي اذيتن کي بيان ڪرڻ ء ڪيڏو آسان آ اھي گالھيون چوڻ جيڪي خوشي جو سبب بڻيون ـ پاڻ تي دٻاُء ناهي وجھڙو پوندو زبان ڄڻ پاڻھي پي گالھاءيندي آ ء رھيل قصر وري اکيون پوري ڪري ڇڊينديون ھن ـ چوندا ھن اکين جي پنهنجي الگ زبان آ ء اھا زبان ڪنهن ٻڌھڻ واري جي منتظر ناھي , منتظر آھي تـ پاڻ جھڙي ساٿي اک جي جيڪا ان جي اندر جھانڪي سڀ راز معلوم ڪري اچي ـ جينٔن ھيري جي قيمت صرف جواھر ٻڌائي سگھي ٿو ائين من اندر جا ڏک, ايذأ, چاھتون بـ صرف نظرشناس ٔي ٻڌائي سگھندو ـ ء ڪيڏا نـ خوشنصيب ھوندا اھي ماڻهو جن کي اھڙا انسان ميسر ھونداـ اھڙا انسان زخمن تي مرھم جو ڪم ڪندا آھن ء ائين ھو ٻين لاء راحت جو سبب بڻجندا ھن ٠ مگر ھتي راحت جو مطلب سمجھڻ جو آ پر ان کان پھرين اھو ڄاڻڻ بـ لازم آ تـ ھر ماڻهو لاء ان جو مطلب الگ ٿي سگهي ٿو ـ جھڙو مزاج, اھڙو نظريوــــ فطرت جو قانون آ, انسان پاڻ جھڙي انسان جي تلاش م ھوندوآ ـ پاڻ کي ڄاڻڻ جي خواهش ازل کان انسان جي دل م رھي آهي ء ممڪن آ اھا ٔي وجھ ھجي ڪڏھن راحت ء ڪڏهن اضطراب جي ـــ بعض اوقات ڪو پاڻ جھڙو انسان راحت جي بجاء اضطراب م اضافو ڪ...
نہ حرث مال و دولت کا نہ خواب سجائے محلوں کے نہ پریوں جیسی دکھتی وہ نہ زلف اس کے اسیری نہ نین مقناطیسی ہیں نہ چال میں اس کی لچک کوئی پھر بھی دل کو بھائی ہے وہ لڑکی عجب کہانی ہے ہے پھولوں سے پیار اسے مسکرانہ جس کی عادت ہے کس خوبی سے چھپائے وہ غموں کو جیسے ہو نہ آشنا زمانے سے نہ رنج و ١لم کی بات کرے نہ مسیحا بننا چاہے وہ لڑکی ہوائوں جیسی ہے چھو کے تن کو گزرے جب اک راحت سی دے جائے فرزانہ شاھ #UrduPoem
Comments
Post a Comment